Blog > Komentarze do wpisu
Wymykanie się polskim normom
Wtorek 06/04/10. Nieruchomy poruszyciel (2008)
Jeżeli film nie pozostawia obojętnym, jeżeli ciężkim jest przewidzieć następujące po sobie sceny, taki film nie jest złym filmem, nie powinien być nazwany knotem. Nieruchomy Poruszyciel to film przede wszystkim bardzo barwny, obrazowy, estetyczny wizualnie. Oczywiście, posługuje się wizjami zakrzywionymi, bo wypływającymi wprost z umysłów bohaterów, z ich żądz i namiętności, czyli bardzo intensywnym językiem. Historia na poziomie rzeczywistym jest całkiem prosta: opowiada o Teresie (Marieta Żukowska), która nie widząc innej drogi poddaje się przemocy mężczyzn. Nie jest jednak taką osobą jaką oni z niej czynią. Wywołuje swoim sposobem bycia niepowstrzymywalną namiętność u Generała (Jan Frycz), dyrektora huty szkła, dowódcy ochotniczej straży pożarnej, a czyni to przewrót w nim samym i staje się on człowiekiem żądnym władzy, niszczącym upokorzeniem każdego, kto na jego drodze stanie. Szaleństwo to trwa dwa lata, podczas których regularnie kilka razy w miesiącu „wykorzystuje” on seksualnie Teresę, a często w tych "spotkaniach" towarzyszy mu cała czwórka straży ochotniczej, stado psów którą dowodzi. Teresa poddaje się temu by utrzymać swoja prace w hucie szkła - władzę ma kto klamkę trzyma. Nawet naiwnie czysty mężczyzna, który w jej życiu się pojawia nie jest jej w stanie pomóc - to co się odbywa przekracza jego proste pojmowanie. Teresy łoże otoczone jest wyblakłą czerwoną zasłoną - z zewnętrznej jej strony wisi przywiązana figurka żyrafy. Żyrafa to ssak o największym sercu. Można by z tego wnosić, że Teresa jest gotowa znosić wszelkiego rodzaju upokorzenia, potrafi stać się filtrem przemocy wypływającej z mężczyzn, niestety wprowadzając ja tylko w błędne koło przemocy, namiętności i upokorzeń. Film w reżyserii Łukasza Barczyka.

Czwartek 28/05/09. Idealny facet dla mojej dziewczyny (2009)
Oto film zmieszany. Wewnętrzną strukturę stanowi historia jak z filmu science-fiction. Otóż mężczyzna (Marcin Dorociński) poddaje się eksperymentowi medycznemu. Przyjmuje on nieznane mu lekarstwo, którego skutki uboczne z wielką pieczołowitością bada doktor Gebauer (Daniel Olbrychski). Lek ten wyraźnie działa na psychikę pacjenta, który widzi w swojej głowie matkę jego dziecka, której nie jeszcze nie poznał. Struktura zewnętrzna filmu jest typową komedią romantyczną. Personifikacja pacjenta to Kostek, który jest znamienitym kompozytorem tworzącym wielkie oratoria. Ciocia jego Teresa (Danuta Stenka), oraz wuj, ksiądz, zwany Ojcem Leonem bardzo naciskają na jego współpracę, pomagającą wyższej katolickiej idei. Równoległą nić stanowi Klara i jej życiowa partnerka Luna. Ta pierwsza postanawia, z racji potrzeb marketingowych, promocji swojej organizacji lesbijek, stworzyć feministyczny film pornograficzny. Kostek cudnym zbiegiem okoliczności poznaje Lunę, a wzrok między nimi miłością się napełnia. Każda jednak historia potrzebuje by na jej drodze kilka kłód pod nogi podesłać. Tak więc: lesbijki po jednej stronie, dewotki po drugiej. Pośrodku zagubiony Kostek, który stara się nie tracić rozumu, który znowu jako pacjent jest faszerowany lekiem doktora Gebauera. Otóż to: nie jest to zwykła komedia romantyczna, ale coś jakby więcej. Może nie do końca jakby uformowana, może reżyser nie mógł się zdecydować co chce powiedzieć. Jest to po prostu ciekawe, inne. Trzy rzeczy ciekawe. Pierwsza: podwójna rola Danuty Stenki – wcieliła się w rolę bliźniaczek, Teresy teoretycznie dewotki, oraz Marii, teoretycznie osoby chorej psychicznie. Druga: forma wchodzenia w psychikę Kostka przez doktora Gebauera, bardzo podobna jest do wzmacniania wspomnień Johna Murdocha przez doktora Schrebera z  filmu Dark City. Rzecz ostatnia: maraton dziewic na szczudłach, jego wzmacnianie i upiększanie zbliżone jest do aktywistów i przodowników biegu pokoju z roku 1952 w filmie Wielki Bieg.

Niedziela 19/10/09. Wojna polsko-ruska (2009)
Wchodzimy w sferę wielkiej Doroty Masłowskiej. Będąc w wieku przedmaturalnym popełniła utwór literacki, który dla osób konserwatywnych jest śmieciem, dla innych wręcz dziełem – stąd nominacje, nagrody, światowa popularność. Xawery Żuławski, syn niecodziennego Andrzeja Żuławskiego, postanowił dokonać ekranizacji tej historii. Opowiada ona o narkotyzującym się dresiarzu Silnym (Borys Szyc), którego czaszka puchnie od przemyśleń wewnętrznych. Jest podmiotem lirycznym, narratorem, ale zagubiony w swojej niewiedzy dzieli go z samą autorką, uświadamiając sobie, ku swojemu w najgorszych zjazdach niespotykanym przerażeniu, że nie istnieje, niejako jest tylko wytworem. Nim do tego jednak dojdzie, opowie nam o swoich uczuciach, o niezrozumieniu jego samego, o dziewczynach, którego go pasjonują, pojawiają się w jego życiu, o małomiasteczkowości, sidingach zrobionych przez ruskich, oraz fali ruskich jaka ma niejako zalać Polskę. Forma tego filmu stworzona z powycinanych historyjek powstałych w głowie Silnego, daje przygniatająco groteskowe wrażenie.


wtorek, 11 maja 2010, czokczok

Polecane wpisy

  • chuć

    Środa 11/01/27. Damage (1992) . Dr Sephen (Jeremy Irons) na pewnym przyjęciu, pełnym znamienitych gości poznaję Anne (Juliette Binoche), jakby zimną, ale i ja

  • Ptaki ze wschodu

    Poniedzialek 11/10/10. Survive Style 5+ (2004) Film sklada sie z pięciu bardziej lub mniej surrealistycznych historii nawzajem poptrzeplatanych. W pierwszej mę

  • Sen, Kosmita i Pijak

    Piatek 02/02/12. Spellbound (1945) Do szpitala psychiatrycznego Green Manors przyjeżdża Dr Edwardes, który ma objąć stanowisko odchodzącego na emeryturę doktor